سفرنوشت

سفرنامه جمهوری دومینیکن

جمهوری دومینیکن

روز اول؛ ویزای جمهوری دومینیکن و ورود به کشور

ما ایرانی ها برای سفر به جمهوری دومینیکن Dominican Republic نیاز به ویزا داریم. اما اگر ویزای معتبر یکی از کشورهای انگلستان، امریکا، کانادا، ایرلند، بلغارستان، رومانی، کرواسی، قبرس و یا شینگن رو داشته باشیم میتونیم بدون ویزا به مدت ۹۰ روز به جمهوری دومینیکن سفر کنیم.

از اروپا به جمهوری دومینیکن پروازهای زیادی هست ولی مسیری که من رفتم با اتوبوس از هائیتی بود. این دو تا کشور در کنار هم توی جزیره هیسپانیولا در دریای کارائیب واقع شدند. شرکت اتوبوسرانی کپیتال کوچ علاوه بر ۴۰ دلار کرایه، ۱۰ دلار هم برای توریست کارت ورودی جمهوری دومینیکن دریافت کرده بود.

یک مامور مرزی جمهوری دومینیکن من رو به اتاقی توی یک کانکس هدایت کرد. اونجا چند تا سوال ساده در مورد سفرم پرسیدند و جوانکی که چند کلمه انگلیسی بلد بود شروع کرد اطلاعاتی که از من میپرسید رو توی لپتاپش وارد کنه. ازم پرسید تلفن تماس و اسم شخص ملاقات کننده در دومینیکن؟ گفتم من توریستی میرم و این هم رزرو هتلم، کسی رو نمیشناسم. فرم توی لپ تاپ رو نشونم داد و گفت ببین اینجا پرسیده، نمیشه خالی گذاشت و حتما باید تلفن و اسم یک شخص رو توی فرم بنویسم. چند روز قبل توی گروه واتس اپی بچه های کوچ سرفینگ جمهوری دومینیکن، پسری به اسم آلوارو بهم پیام داده بود و گفته بود دوست داره یک بار بیاد ایران کباب کوبیده بخوره. منم توی گوشیم به اسم “آلوارو کباب کوبیده” ذخیرش کرده بودم. همون رو نشون مامور مرزی دادم. شماره رو که دید خوشحال شد و تا اومدم توضیح بدم دیدم توی لپ تاپ نوشت آلوارو کباب کوبیده! خلاصه کباب کوبیده شد مجوز ورود من به جمهوری دومینیکن. مامور مرزی اینقدر کند تایپ میکرد که بهش پیشنهاد دادم من تایپ کنم. بلند شد و من روی صندلی نشستم و خیلی سریع هر اطلاعاتی رو که دوست داشتم توی فرم نوشتم و تمومش کردم.

مرحله بعد توی صف طولانی ایستادن برای مهر ورود خوردن توی پاسپورت بود. یکی از کارمند های مرزبانی اومد پاسپورتم رو گرفت و بدون صف برد داخل مهر زد و آورد. موقع چک کردن بار (که بسیار کند و دستی انجام میشد) هم همون مامور اومد و بهم گفت نمیخواد بری توی صف، بعد از ۱ دقیقه بدون اینکه کوله من باز شده باشه گفت اکی بذارش توی اتوبوس. از سرویسی که بدون درخواستم گرفته بودم راضی بودم ولی نمیدوستم پولی باید بهش بدم و اینکه چقدر. قبل از سوار شدن به اتوبوس تقاضای دلار کرد. بهش گفتم دلار ندارم و پولهای هائیتی که احتمالا دیگه توی جمهوری دومینیکن نمیشد تبدیلش کرد رو بهش دادم. حدود ۵-۶ دلار میشد و دیدم راضی نیست. یک دو هزار تومانی هم بهش دادم و وقتی برق شوق رو توی چشماش دیدم با خیال راحت سوار اتوبوس شدم.

قرار بود ساعت ۴ عصر به سانتو دومینگو Santo Domingo پایتخت جمهوری دومینیکن Dominican Republic برسم ولی با تاخیر ساعت ۶ عصر رسیدم. توی شهر سانتیاگو که در فاصله ۲-۳ ساعتی پایتخت بود یک هاست داشتم ولی با این دیر رسیدن و خستگی راه، ترجیح دادم شب رو توی راه نباشم و کلا سانتیاگو رو از برنامه م حذف کردم. توی یک رستوران نشستم و با اینترنتش یک هاستل توی مرکز قدیمی شهر رزرو کردم.

سانتو دومینگو

سانتو دومینگو

روز دوم؛ سواحل دریای کارائیب

شب قبل رو توی هاستل خوب کولونیال چارم Colonial Charm Hostel خوابیده بودم. یک تخت توی اتاق ۴ تخته با کولر ۱۵ دلار شد. تنها مشکل هاستل خر و پف پسر کلمبیایی بود. تا ظهر گشتی اطراف هاستل زدم و خیابان های قدیمی و منظم اون منطقه که یادگار دوران استعمار اسپانیا بود رو دیدم. پول چنج کردم و آماده شدم برای دیدن شهر دوست داشتنی کشور جمهوری دومینیکن. واحد پولشون پزوی دومینیکن هست و ۱ دلار حدود ۵۰ پزو میشه. یک سیم کارت با ۵۰۰ مگابایت اینترنت هم به قیمت ۶ دلار خریدم. رفتم هاستل کوله رو برداشتم و پیاده رفتم ترمینال اتوبوسرانی. واسه یک ساعت بعد سرویس برای لاس تِرِّناس Las Terrenas داشت. بلیط اتوبوس برای مسیر ۳ ساعته ۱۲ دلار شد. جاده خوب بود ولی در مقایسه با هائیتی عالی بود! مناظر اطراف بویژه نیم ساعت آخر که نخل های کنار ساحل دیده میشد چشم نواز بود.

خیابان ساحلی شهر لاس ترناس

خیابان ساحلی شهر لاس ترناس

مسافرخانه دان و مانتی Dan & Manty`s Guesthouse که تنها هاستل شهر بود رو رزرو کرده بودم. قیمت هر تخت ۱۷ دلار بعلاوه صبحانه بود. شام بوفه هم ۶ دلار بود که واقعا ارزشش رو داشت. شاید خوشمزه ترین غذایی بود که توی جمهوری دومینیکن خوردم. فضای هاستل هم خیلی دوست داشتنی بود و کلی بک پکر باحال از جاهای مختلف دنیا اونجا بودند. دان صاحب هاستل امریکایی ۷۰ ساله ای بود که از دست ترامپ به این گوشه پناه آورده بود و داشت در آرامش هاستلش رو اداره می کرد.

غروب دریای کارائیب در جمهوری دومینیکن

غروب دریای کارائیب در جمهوری دومینیکن

گفت دارم جکوزی درست می کنم

گفت دارم جکوزی درست می کنم

شام در هاستل

شام در هاستل

دیدن غروب آفتاب در کنار درختان نارگیل کنار سواحل کارائیب زیباترین روزم در جمهوری دومینیکن بود. شب توی یکی از ساحل ها یک جشنواره غذا بود که به پیشنهاد دان رفتم ولی در حد یک بازار روز ساده هم ارزش دیدن نداشت.

روز سوم؛ بازگشت به سانتو دومینگو

صبح تا ظهر باز هم توی سواحل زیبای لاس ترناس قدم زدم. قصد داشتم یک روز دیگه هم اینجا کنار دریای کارائیب بمونم ولی فردا دوشنبه بود و ترجیح دادم اول هفته برای کارهای ویزا توی پایتخت باشم.

دان توی لابی هاستلش

دان توی لابی هاستلش

دریای کارائیب

دریای کارائیب

سواحل دریای کارائیب در جمهوری دومینیکن

سواحل دریای کارائیب در جمهوری دومینیکن

سواحل دریای کارائیب در جمهوری دومینیکن

سواحل دریای کارائیب در جمهوری دومینیکن

اتوبوس ساعت ۲ رو سوار شدم و بعد از ۳ ساعت به سانتو دومینگو رسیدم. هاستل قبلی پر بود و موفق شدم برای یک شب توی هاستل سانتو دومینگو Santo Domingo Bed & Breakfast یک تخت ۱۹ دلاری بگیرم. هاستل فوق العاده تمیزی بود ولی کمی گرون. کل شب رو به آماده کردن مدارک برای کشورهای السالوادور و هندوراس گذروندم.

روز چهارم؛ سانتو دومینگو و سفارت بازی

فکر می کردم به راحتی بتونم ویزاهایی که می خواستم رو بگیرم. سفارت نیکاراگوئه که اصلا اجازه ورود نداد، فکر کنم اون روز اصلا کار نمی کردند. سفارت هندوراس هم محترمانه گفت بهت ویزا نمیدیم. سفارت السالوادور هم آدرسش به تازگی عوض شده بود و به سختی تونستم پیداش کنم. السالوادور گفت اگر یک گواهی اشتغال بکار براش ببرم بهم ویزا میده که چون نتونستم اون روز آماده ش کنم افتاد به فردا.

با یک باران نیم ساعته خیابان های اطراف سفارت اینطوری شد.

با یک باران نیم ساعته خیابان های اطراف سفارت اینطوری شد.

آدرس سفارت ها خیلی سر راست نبود و چندباری از اوبر استفاده کردم. قیمت تاکسی اوبر و اوبر موتوری منصفانه بود و برای مسافت های کم حدود ۳-۴ دلار می شد.

داره ناهار من رو آماده میکنه

داره ناهار من رو آماده میکنه

چاینا تاون شهر سانتودرمینگو

چاینا تاون شهر سانتودرمینگو

عصر توی بافت مستعمراتی سانتودومینگو قدم زدم و دنبال یک هاستل خوب گشتم ولی همه پر شده بودند. اما موفق شدم از سایت کوچ سرفینگ یک هاست پیدا کنم. شب رفتم خونه هاستم که از سفارت السالوادور هم دور نبود. چشمتون روز بد نبینه، خونه هاستم به قدری کثیف بود که گفتم اگه اینجا بخوابم حتما مریض میشم! بعدا توی پروفایلش دقت کردم دیدم چند نفری به اسپانیایی نوشته بودند که خونه ش خیلی خیلی کثیفه.

دست به کار شدم و توی سایت ایر بی ان بی یک اتاق به قیمت ۴۰ دلار واسه دو شب رزرو کردم. ساعت ۱۱ شب یک بهانه ای آوردم، از میزبانم خداحافظی کردم و به خانه جدید رفتم. خانواده ای که یک اتاقشون رو بهم اجاره داده بودند از کوبا به اینجا مهاجرت کرده بودند، بسیار مهربان و تمیز بودند و یک کلمه هم انگلیسی بلد نبودند.

روز پنجم؛ سانتو دو مینگو

اولین کاری که کردم رفتم سفارت السالوادور. برادرم یک گواهی اشتغال به کار درست کرده بود و به ایمیل سفارت فرستاده بود. وقتی رفتم اونجا بهونه آوردند که چرا مهر نداره. یک ساعت بعد با یک گواهی اشتغال به کار مهردار رفتم سفارت. اینبار ایراد گرفتند که چرا شرکتی که توش کار میکنی وبسایت نداره. بهشون گفتم همه چیز فارسیه و برای اطلاعات بیشتر به تلفن شرکت زنگ بزنید. بنده خداها انگلیسی هم بلد نبودند. نهایتا با اکراه مدارکم رو قبول کردند و گفتند ۲۴ ساعت بعد جواب میدن. ته دلم کمی نگران بودم. ۸۰ درصد مطمئن بودم ویزا رو میگیرم ولی اصلا دوست نداشتم یک مهر ریجکتی ویزای السالوادور توی پاسپورتم بخوره. دوباره برگشتم سفارت و گفتم من نمیتونم ۲۴ ساعت صبر کنم، پاسپورتم رو بدید. اونها هم که به نظر میومد خوشحال شدند مجبور نیستند تصمیم گیری کنند همه مدارک و ۳۰ دلاری که بهشون داده بودم رو پس دادند!

فرصت داشتم که بقیه روز رو با خیال راحت توی شهر گشت بزنم. قلعه قدیمی شهر، میدان مرکزی، واکینگ استریت و کوچه های مستعمراتی (ثبت شده در فهرست میراث جهانی یونسکو)، فانوس دریایی، رودخانه اوساما Ozama river، پل های روی رودخانه و بازار قدیمی شهر رو دیدم. از سانتو دومینگو به عنوان اولین شهر اروپایی در دنیای جدید (قاره امریکا) که توسط برادر کریستف کلمب بنا شد هم اسم برده میشه. راستش رو بخواهید عنوانش خیلی زیباتر از اسمش هست و اونقدر ها به دلم ننشست.

میدان مشاهیر جمهوری دومینیکن

میدان مشاهیر جمهوری دومینیکن

خیابان ال کونده

خیابان ال کونده

میدان کولون و مجسمه کریستف کلمب

میدان کولون و مجسمه کریستف کلمب

قلعه شهر سانتو دومینگو

قلعه شهر سانتو دومینگو

رودخانه اوساما

رودخانه اوساما

شهر سانتو دومینگو از بالای پل خوان پابلو دوارته

شهر سانتو دومینگو از بالای پل خوان پابلو دوارته

سانتو دو مینگو وسیله های حمل و نقل زیادی داره: مترو، انواع اتوبوس ها و مینی بوس ها، تاکسی، تاکسی اشتراکی، ون و موتور. تاکسی های اشتراکی برای هر مسیر حدود ۱ دلار هستند و خیلی هم زود به مقصد میرسی فقط دو تا مشکل داره، اول اینکه فهمیدن مسیرشون بدون دونستن زبان اسپانیایی خیلی سخته، دوم ظرفیت اونه که ۲ نفر جلو و ۴ تا عقب میشینند!

برای برگشت به منزل سعی داشتم یکی از همین تاکسی های خطی رو پیدا کنم. نقشه موبایل رو به یک دختر نشون دادم که با ناراحتی ازم خواست توی اون منطقه شهر که شلوغ بود به هیچ عنوان موبایل رو از جیبم خارج نکنم. کمکم کرد تاکسی که نزدیک منزل میرفت رو سوار بشم. وقتی که بعد از نیم ساعت پیاده شدم پام خیلی بد بی حس شده بود و همه داشتند لنگ لنگان رفتن من رو نگاه می کردند.

روز ششم؛ خداحافظ جمهوری دومینیکن

یکی از آرومترین روزهای سفرم به آمریکای مرکزی بود. خیالم از اینکه دیگه توی این کشور ویزایی نمیگیرم راحت بود، جاهای مختلف شهر رو هم دیده بودم. بیشتر روز توی خونه موندم و برای ادامه سفرم برنامه ریزی کردم. توی محله خوب و سرسبز اطراف خونه کمی قدم زدم، از سوپرمارکت کمی خرید کردم و ناهار پختم و عصر با میزبان های کوبایی روی پشت بام قهوه خوردیم و با کمک مترجم گوشی کمی گپ زدیم.

اتاقی که از سایت ایربی ان بی اجاره کرده بودم.

اتاقی که از سایت ایربی ان بی اجاره کرده بودم.

شهر سانتو دومینگو از پشت بام خانه

شهر سانتو دومینگو از پشت بام خانه

پروازم بعد از نیمه شب و به مقصد کشور کاستاریکا بود. بلیطش رو ۲۰۵ دلار خریده بودم که با استانداردهای آمریکای مرکزی اونقدرها هم گرون نبود. موقع خروج و توی فرودگاه پلیس مرزبانی کلی با خودش درگیری داشت تا مهر خروج رو بزنه و سوال های مسخره میپرسید. حتی نیم ساعت بعد از مهر خروج زدن دوباره اومد توی سالن ترانزیت من رو پیدا کرد و پاسپورتم رو ورق زد. بیچاره دفعه اولش بود پاسپورت ایرانی میدید و نمیدونست باید چکار کنه.

هزینه های سفر ۶ روزه من به جمهوری دومینیکن ۱۷۰ دلار شد.

مختصری از کشور جمهوری دومینیکن

کشور جمهوری دومینیکن جزو کشورهای حوزه دریای کارائیب هست که بیشترین رشد اقتصادی رو بین این کشورها داره. با کشور هائیتی مشترکا توی جزیره هسپانیولا Hispaniola قرار گرفته و تفاوت بسیار بسیار زیادی با همسایه فقیرش داره. شاید بیشترین شباهتشون جمعیت باشه که هر کدوم ۱۰ میلیون جمعیت دارند. جزو اولین سرزمین هایی بوده که کریستف کلمب کشفش کرد و زبان رسمیش اسپانیایی هست.

کلیسای جامع سانتودومینگو. زمانی جسد کریستف کلمب اینجا دفن بود.

کلیسای جامع سانتودومینگو. زمانی جسد کریستف کلمب اینجا دفن بود.

صنعت شکر، قهوه، تنباکو و توریسم درآمد اصلی کشور هست. این کشور و سواحلش بین اروپایی ها خیلی محبوبه و پروازهای مستقیم به سواحل شمال شرقی اون به اروپا زیاده. مردم مذهبی داره و تنها کشور دنیا هست که عکس انجیل رو پرچمش نقش بسته. غذای معروفش لوبیا، برنج و مرغ هست، مثل خیلی از کشورهای آمریکای لاتین.

در قرن ۱۷ اینجا پایگاه اصلی دزدان دریای کارائیب بوده ولی در قرن ۲۱ امنیت خوبی داره و قابل مقایسه با اون دوران نیست.

کشور جمهوری دومینیکن Dominican Republic با کشور دومینیکا Dominica خیلی تفاوت داره. دومینیکا یک جزیره بسیار کوچکتر از جمهوری دومینیکن هست که ما ایرانی ها برای رفتن به اون نیاز به ویزا نداریم ولی رفتن به دومینیکا به مراتب سخت تره. چون پروازهای کمی به اونجا هست و معمولا باید از کشورهایی عبور کرد که نیاز به ویزا دارند.

تاریخ سفر: پاییز ۱۳۹۶

۱۴ دیدگاه

دیدگاه را وارد کنید
نام خود را وارد کنید
  • - گزینه های دیدگاه، نام و ایمیل حتما باید وارد شوند.
  • - ایمیل شما هیچگاه منتشر نخواهد شد. فقط برای اطلاع شما از پاسخ به دیدگاهتان استفاده می شود.
A
Ata Amiri Yekta
۵ روز پیش

عکس ها عالیه

پاسخ
پاسخ
ahmad
احمد مدیر سایت
۵ روز پیش

چشمات عالی میبینه عطا جان

پاسخ
پاسخ
ع
علی
۸ روز پیش

سلام. واقعا عالی مینویسی. یه سوال درباره ایر بی اند بی داشتم. آیا این سایت کلا به ایرانی ها خدمات نمیده یا وبسایتش از داخل ایران قابل دسترسی نیست. منظورم اینه که آیا ملیت ایرانی شما در گرفتن اتاق از طریق این سایت محدودیت ایجاد نکرد؟

پاسخ
پاسخ
ahmad
احمد مدیر سایت
۸ روز پیش

سلام علی جان
داشتن یک تلفن خارج از ایران و همینطور ویزاکارت یا مسترکارت الزامیه

پاسخ
پاسخ
پ
پروین
۱۸ روز پیش

به نظرم موفقیت آمیز نبودن پروسه ویزا گرفتن از اون سه سفارتخونه ضد حال اساسی بوده! ولی خوشم میاد که بعدش خیلی خونسرد از بودن توی دومینیکن لذت بردید و نزاشتید سفرتون خراب بشه.. از اون بشقاب شام خیلی خوشم اومد و همینطور گپ زدن با میزبانهای کوبایی روی پشت بوم با مترجم گوشی همراه.. به قول معروف بن بست وجود نداره! یا راهی هست یا راهی خواهید ساخت...

پاسخ
پاسخ
ahmad
احمد مدیر سایت
۱۷ روز پیش

سلام دوست عزیز
ماجرای ویزاها هم بخشی از سفر و من تا حدی باهاش کنار اومدم. حتی بعضی وقت ها میخندم به ماجراهاش :))
خوشحالم سفرنامه واستون جالب بوده. بله بن بستی وجود نداره 👍

پاسخ
پاسخ
م
مرتضی
۱۹ روز پیش

درود احمد عزیز
بسیار لذت میبرم از نگارش زیبای شما
کوبا هم جز برنامه سفر هست؟

پاسخ
پاسخ
ahmad
احمد مدیر سایت
۱۹ روز پیش

سلام و سپاس مرتضی جان
بله :)

پاسخ
پاسخ
ح
حسین
۱۹ روز پیش

سلام
برای سفر به دومینیکن با شنگن یک بار ورود میشه ؟

پاسخ
پاسخ
ahmad
احمد مدیر سایت
۱۹ روز پیش

سلام حسین جان
توی شرایط اشاره ای نکرده به نوع ویزا ولی با توجه به اینکه ویزای یکبار ورود پس از استفاده باطل میشه و قبل از استفاده هم تایید اصالت ویزا برای جمهوری دومینیکن سخت خواهد بود، احتمالش کمه با ویزای شینگن یک بار ورود اجازه ورود بدهند.

پاسخ
پاسخ
A
Alireza
۲۰ روز پیش

سلام عشق میکنم وقتی سفرنوشتاتو میخونم خسته نباشی 💙

پاسخ
پاسخ
ahmad
احمد مدیر سایت
۲۰ روز پیش

سلام
سلامت باشی علی جان

پاسخ
پاسخ
ر
رضا
۲۰ روز پیش

سلام و وقت بخیر
آقا یه سوال
من نفهمیدم این کشورا رو توی چه تایمی رفتی؟ چون توی بخش کانادا نوشته بودی زمانت محدود بود و زیاد کانادا نموندی
یعنی توی همون زمان رفتی امریکای مرکزی؟
ممنون

پاسخ
پاسخ
ahmad
احمد مدیر سایت
۲۰ روز پیش

سلام رضا جان
من توی هر سفرنامه مسیرم رو مینویسم: کانادا، هائیتی، جمهوری دومینیکن

پاسخ
پاسخ